یا لطیف!
الآن که با خیالی آسوده در کنار خانواده روزگار می گذرانیم و از نعمات اجتماعی بهره مند هستیم؛ آیا می دانیم چند کودک از شدت فقر رنج می برند؟ چند نفر به علت مشکلات مالی به انحراف کشیده می شوند؟ آیا می شناسیم پدر انی را که از بی رحمی روزگار روی دیدن فرزندان خود را ندارند؟ مادرانی را که نان آور خویش را از دست داده اند و کودکان یتیمشان را با چشمانی اشکبار و قلبی مملو از درد می نگرند؟ آیا خبر داریم از هزاران دانش آموزی که در زیر سقفهای لرزان و در اتاقکهای تاریک و سرد مجبور به تحصیل علم هستند و… چه بسیار کودکانی که تا آخر عمر از امکان تحصیل و زندگی با آرامش و داشتن خیلی چیزهای دیگری که ما داریم و قدرشان را نمی دانیم محرومند.
…اما ما همه چیز را می دانیم؛ و می بینیم. وجدانمان بیدار است. ما مسلمانیم و می دانیم که اسلام دین محبت است. می دانیم که در اسلام احساسات و عواطف لطیفی که از اعماق روح انسان می جوشد به صورت انواع نیکیها، مساعدتها و یاری به همنوع در صفحه زندگی تجلّی می کند. پس ما در قبال دانش آموز ی که به علت فقر و یا عدم امکانات اجتماعی محروم از تحصیل و یک زندگی بی دغدغه است مسئولیم. و هم اکنون شاکرانه و با افتخار ابراز می داریم که توانستیم اندکی از مسئولیت و دین خود را در سال ۱۳۷۷ با استعانت از پروردگار و به همت جمعی از خیرین و علاقمندان به علم و آموزش و با تاسیس مجمع خیرین مدرسه ساز استان اردبیل ادا نمائیم. انگیزه ما شناسائی خیرین، جلب و جذب مشارکتهای مردمی و نیز ساخت و ساز مدارس در مناطق محروم استان است. تا با اینکار گامی در جهت رشد علمی و فرهنگی کشور برداشته و امر مقدس مدرسه سازی راکه به واقع جزو واجب ترین کارها ست ترویج نمائیم.
در سال ۱۳۸۱ با اقتدا به پدر یتیمان مولا علی(ع) و با علم به اینکه امر مدرسه سازی به تنهائی قادر به زدودن درد و فقر اجتماعی نیست؛ پا را فراتر گذاشته و به تاسیس موسسه خیریه ای بنام بنیاد حمایت از کودکان مستمند و سرطانی استان اردبیل اقدام نمودیم. هدف ار تاسیس این موسسه یاری رساندن به دانش آموزان با استعدادی است که به علت تنگناهای زندگی فردی و اجتماعی قادر به ادامه تحصیل نیستند.
